Francament, las avetz legidas las « revelacions » de Wikileaks ? La prostata de Fidèl, las preferéncias sexualas de Kadafi, l’estat mental de Sarkozy o la talha de barba de Ben Laden… Aquò s’en fotèm nosautres ! Volèm quicòm autre, de revelacions que trucan, e non pas d’entresenhetas pels retirats abonats a « Le Monde ».

Alavetz contunham amb las nòstras revelacions sus l’istòria amagada (emai estrictament vertadièra) d’Occitània. Còsta aquò, çò revelat per Wikileaks es una galejada.

Ara que sabetz perdequé Occitània foguèt pas liberada per l’armada estatsunisenca en 1961 (çò mai conegut coma Lo_fiascò_del_non_debarcament_de_la_baia_d'Arcaishon), setz prestes per conéisser la vertat sul sabotatge de la candidatura de Robert Lafont a l’eleccion presidenciala de 1974 :

La candidatura escanada

1èra partida : Una DS nègra dins la nuèch

DS

París lo 31 de mars 1974, mièjanuèch gaire passada. La vila-lutz atudada sembla pas mai qu’una ciutat de provincia, borgesa e endromida. Las entradas de metrò son barradas, las veituras son aparcadas suls trepadors, los indigènas roncan dins lors lieches e los toristas coma d’estocafichas se quichan dins las cavas de Sant-German-de-las-Pradas. Pasmens, lo long de las carrièras desertas e silensiosas, s’ausís coma un bruch sord, un resson, una mena de bronzinament : es lo son de la rumor.

La rumor ! Fòla rumor que confla coma un aigat de Seina a la prima ! Rumor terribla, que porqueja tant las reputacions mai onorablas coma las estrategias de comunicacion mai verolhadas ! Aqueste còp, se mormolha dins tot París que lo President de la Republica Pompidor malauteja gravament e que serà lèu plegat… Ni los communicats de l’Elisèu, ni los buletins de santat oficials, ni lo jornal televisat de l’ORTF, ren i fa pas ren, la rumor es en camin.

Mèjanuèch, donca. Una DS nègra tira camin lo long dels baloards. Dedins, cinq òmes : quatre tipes enlunetats e encapelats de nègre, e, quichat al mitan de la banqueta de darrièr, o anatz pas creire (el-meteis o pòt pas creire) : lo sènher Robert Lafont. Fa pas detz minutas s’entornava a son ostalariá aprèp una intervencion remarcada al collòqui del PSU « Autogestion e pensada mistralenca » quand subran, sens qu’aguèsse temps de protestar, s’es retrobat dins la veitura. Ara, quichat entre doas barbosas mentre que las platanas traçan darrièr la fenestra, Lafont n’es a se demandar s’aquò va pas acabar coma amb Ben Barkà.

La DS ralentís, vira e dintra dins la cort d’un hôtel particulier. I a un monde aquí dedins ! Policiers en civil, gardas mobils, ambulancièrs… Un balès t’agafa lo Roberton e los vaquí que montan un escalièr monumental. Dabans una pòrta, de gardas puntan lors mitralhètas. Un agach puèi baissan las armas. La pòrta se dubrís.

pompidou_69_1_

La seguida...