Aquò's per nòstra filha, qu'èra tant pichòta quand nasquèt que cabissia quitament dins las doas mans... L'avèm dicha Estela.

Estela, esteloneta,
Flamboneta dins ma man,
La lutz teuna es tan teuneta,
Atun-te fins a doman.

Estela, beluga freula,
Brasa del nòstre fogal,
Bufarem sus ta parpèla
A l’ora del cant del gal.

Una estela parpeleja
E puèi una autra s’empren,
Lo cèl fronzís e flambeja,
Ton front lusís doçament.

Lo calabrun fa las telas,
La nuech carga lo mantèl
Vielh e tot traucat d’estelas :
Cada estraç es un joièl.

Bocin d’estela sus tèrra,
Dins l’ostal mica de cèl,
Reson de l’ora primièra,
Lusor d’un monde novèl.

S’una esteleta soleta
Enlumina l’estelam,
Una sola man aperta
Sauvarà lo genre uman.

van_gogh_nuit_etoile_l_1_