18 novembre 2009
Mariana en çò del psi
Coma o declarèt En Larcher, lo President del Senat, "Lo debat subre l'identitat nacionala, aquò's Mariana que se fa una psicanalisa" (Le Monde del 15-16 de novembre).
Assistiguèrem a la primièra passa :
13 novembre 2009
Strip occitan 17
09 novembre 2009
Jornada de la bravetat
Divendre 13 de novembre serà la jornada internacionala de la bravetat. Los potents son pregats d'èstre braves amb los que son mai febles.
08 novembre 2009
Donar la man
Vaquí una bafolha qu'ai mandada a la Setmana e qu'an publicada dins lo numerò del 12 de novembre :
Dins l’edicion de l’endeman del passacarrièra de Carcassona, demandavetz : « Quinas accions pensatz que serián necessàrias ara ? ». La question çaquela la podèm pas destacar d’una autra : « De qué volèm ? ».
Lo triste debat sus l’identitat nacionala francesa nos rapèla la clarvesença de Robert Lafont quant escrivia qu’avia paur « que la fin de França – totei lei Nacions-Estats son mortals - se faguèsse pas sens una recession de çò que li demòrra de democràcia, sens que se rebussèsse en percebènt sa fin » (« Entre dos milenaris » p 31 – IEO Edicions – 2009). D’efièch, cal gaire de temps per se mainar qu’aquela famosa identitat nacionala es pas mai qu'una trèva qu’es a perdre tota consisténcia : un repapiatge bufèc sus l'istòria, un territòri que las termièras s’escafan, e la certituda qu’ara lo destin de cadun es endacòm mai, amb Euròpa e la resta del monde. A la fin çaquela, lor resta totjorn aumens un argument : çò que definís l’identitat francesa es… La lenga francesa, de segur ! Aquò te plega la discuta d’un biais quitament magic, e alara nos resta pus que d’escotar, un còp de mai, la sansònha dels encensaires del monolingüisme.
Aquí lo verolh ultime del nacionalisme francimand. Se lo volèm copar, de segur que se devèm aligar amb las autras « lengas de França ». Pasmens devèm anar mai luènh, pr’amor la cresença tarrible que combatèm es que, per èstre digne d'èstre ciutadan, cal abandonar sa cultura. E doncas serà necite que donem tamben la man a las autras lengas, las que son dins la talvèra amb nosautres : las lengas de l’imigracion. O sabi plan qu’aquela idèia ne rebuta mai d’un, pr’aquò se volèm faire de la nòstra lenga una lenga d’avenir, podèm pas qu’èstre coërents duscas a la fin : cal que cada jovent, que sià occitan, cabile, breton o bambarà, pòsca accedir a sa cultura per fins d’ i causir liurament çò que li fa mestièr per se construire, sens que l’Estat o causisca per el.
02 novembre 2009
Lo debatàs
